از تمامه کسانی که توی این مدت همراهیم کردن و کمکم کردن ممنونم مخصوصا از شهرزاد عزیز  از همتون منونم

اگر بدی ازم دیدید منو ببخشید

مرگ زیباترین شوخی زندگیست حال من هستم که میخواهم با مرگ خودم خنده را بر لبان باران بیاورم باران من حال بخند

NEVER NOTE DEATH MY LOVE FOR RAIN

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نمازش را در خانه خدا (مسجد) بخواند. لباس پوشید و راهی خانه خدا شد. 

در راه به مسجد، مرد زمین خورد و لباسهایش کثیف شد. او بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. 

مرد لباسهایش را عوض کرد و دوباره راهی خانه خدا شد. در راه به مسجد و در همان نقطه مجدداً زمین خورد! 

او دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. یک بار دیگر لباسهایش را عوض کرد و راهی خانه خدا شد. 

در راه به مسجد، با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسید. مرد پاسخ داد: (( من دیدم شما 

در راه به مسجد دو بار به زمین افتادید.))، از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم. مرد اول از او بطور فراوان 

تشکر می کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد ادامه می دهند. همین که به مسجد رسیدند، مرد اول از مرد چراغ 

بدست در خواست می کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند. مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداری می کند. 

مرد اول درخواستش را دوبار دیگر تکرار می کند و مجدداً همان جواب را می شنود. مرد اول سوال می کند که چرا او 

نمی خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند. 

مرد دوم پاسخ داد: ((من شیطان هستم.)) مرد اول با شنیدن این جواب جا خورد. شیطان در ادامه توضیح می دهد: 

((من شما را در راه به مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردن شما شدم.)) وقتی شما به خانه رفتید، خودتان را 

تمیز کردید و به راهتان به مسجد برگشتید، خدا همه گناهان شما را بخشید. من برای بار دوم باعث زمین خوردن شما شدم 

و حتی آن هم شما را تشویق به ماندن در خانه نکرد، بلکه بیشتر به راه مسجد برگشتید. به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد 

خانواده ات را بخشید. من ترسیدم که اگر یک بار دیگر باعث زمین خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را 

خواهد بخشید. بنا براین، من سالم رسیدن شما را به خانه خدا (مسجد) مطمئن ساختم.  

واي، باران؛ باران؛

شيشه پنجره را باران شست.
از دل من اما،
چه کسي نقش تو را خواهد شست؟
من شکو فائي گلهاي اميدم را در روءياهامي بينم،
و ندائي که به من مي گويد:
"گر چه شب تاريک است
دل قوي دار،
سحر نزديک است
از گريبان تو صبح صادق، مي گشايد پر و بال.
تو گل سرخ (نازنين)مني، تو گل ياسمني
تو مثل چشمه نوشين کوهساراني
تو مثل قطره باران نو بهاراني،تو روح باراني
تو چنان شبنم پاک سحري؟
- نه، از آن پاکتري.
تو بهاري؟ نه،-بهاران از توست.
از تو مي گيرد وام، هر بهار اينهمه زيبايي را.
گل به گل،سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تواند.
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوکواران تواند.
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک،اما آيا باز بر مي گردي؟
چه تمناي محالي دارم خنده ام مي گيرد!
در ميان من و تو فاصله ها ست.
گاه مي انديشم،
-مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري!
تو توانائي بخشش داري.
دستهاي تو توانائي آن را دارد؛
-که مرا، زندگاني بخشد.
وتو چون مصرع شعري زيبا،
سطر برجسته اي از زندگي من هستي.
من در آئينه رخ خود ديدم، و به تو حق دادم.
آه مي بينم،مي بينم
تو به اندازه تنهائي من خوشبختي
من به اندازه زيبائي تو غمگينم
آرزومي کردم،
که تو خواننده شعرم باشي.
-راستي شعر مرا مي خواني؟-
نه،دريغا،هرگز،
باورم نيست که خواننده شعرم باشي.
- کاشکي شعر مرا مي خواندي!-
وقتي تو نيستي، خورشيد تابناک،
شايد دگر درخشش خود را،
و کهکشان پير گردش خود را
از ياد مي برد. و هر گياه،
از رويش نباتي خود، بيگانه مي شود.
افسوس!
آيا چه کسي تو را،
از مهربان شدن با من، مايوس مي کند؟
اي مهربان من،
من دوست دارمت؛
چون سبزه هاي دشت
چون برگ سبز رنگ درختان نارون.
اي قامت بلند مقدس،تنديس جاودان،
اي مرمرسپيد،
اي قامت بلند اي از درخت افرا
از سرو سربلند بسي پاکبازتر
اي آفتاب تابان
از نور آفتاب بسي دلنوازتر
اي پاک تراز برفهاي قله الوند،
تو ،با نیشخند مهر،با واژه محبت،
فرسوده جان محتضرم را ز بند درد
آزاد مي کني.
وبا نوازشت،اين خشکزار خاطره ام را،
آباد مي کني.
اي مرمر بلند سپيد،اي پاکي مجرد پنهان
مهر سکوت را ،زين سنگواره لب سرد ساکتت
-بردار
اي آفريده من،با واژه هاي ناب
در معبد خيالي خود ساختم تو را.
اما،اي آفريده من!
-نه، اي خود تو آفريده مرا،
-اينک،
با من چه مي کني؟؟؟؟؟؟!!!!!!
اي بلند اندام،سياه جامه به تن،دلبر دلير، آن شير
بيا که ديده من
به جستجوي تو گر از دري شده نوميد
گمان مدار که هرگز
-دري دگر زده است
در انتظار اميدم،در انتطار اميد
طلوع پاک فلق را،چه وقت آيا من
به چشم- غو طه ورم در سرشک-
خواهم ديد؟؟؟!!!
تو اي گريخته از من! حصار خلوت تنهايي مرا بشکن
به من بتاب،که سنگ سرد دره ام
که کوچکم،که ذره ام
مرا ز شرم مهر خويش آب کن
مرا به خويش جذب کن،مرا هم آفتاب کن.
دوباره با تو نشستن
- دوباره آزادي؟
مگر به خواب ببينم،
- شبي بدين شادي
اگر تو باز نگردي،به طفل ساده خواهر
که نام خوب تو را
زنام مادر خود بيشتر صدا زده است
چگونه با چه زباني به او توانم گفت:"که بر نمي گردي"
ونام خوب تو در ذهن کودک معصوم
تصوري ست هميشه،
هميشه بي تصوير،هميشه بي تعبير
دوباره با من باش! پناه خاطره ام
اي دو چشم،روشن باش!(فانوس روشن باش)
من ندانم که کيم ،من فقط مي دانم
که تويي،شاه بيت غزل زندگيم

اي کساني که مامور دفن من هستيد :
مرا در تابوت سياه بگذاريد
تا هر که مرا ديد بداند هرچه سياهي بود کشيدم...
چشمانم را باز بگذاريد
تا هر که ديد بفهمد چشم انتظار بودم...
دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد
تا مردم بدانند که آغوش گرمم پذيراي عشق او بود...
و در پايان؛
تکه يخي بر روي مزارم بگذاريد که
با طلوع خورشيد همچون معشوق که براي
عاشق خويش ميگريد،
بر مزارم اشک بريزد

کوچيک تر که بودم فکر می کردم بارون اشک خداست


ولی مگه خداهم گريه می کنه چرا بايد دل خدا بگيره

دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم


اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هروقت دلم گرفت

کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم

آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد

حس می کرم که آدما دل خدا رو شکستند

و يا ازياد خدا غافل شدند همه می گفتند باران رحمت خداست

ولی حس کودکانه من می گفت

خدا دلش از دست آدما گرفته

ولی حالا تنها کسی که میتونه آرومم کنه فقط باران  جونمه

پسرکى در کلاس درس دو خط موازی روى کاغذ کشید.
آن وقت دو ‏خط موازىچشمشــان به هم افتاد و در همان یک نگاه قلبشـان
تپیـد مهر یکدیگر را در ‏سینه جای دادند. خط اولى گفت:ما مى توانیم زندگی خوبی داشته
باشیم. و خط دومی ‏از هیجان لــرزید. خط اولی گفت:
و خانه اى داشته باشیم در یک صفحه دنج کـاغذ‎ .‎
من روزها کار میکنم. می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم
،یا خط کنار ‏یک نردبام. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش
گل سرخ ‏شوم ،یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خـــلوت‎.‎
خط اولی گفت: چه شغل شاعـــرانه اى. و حتمأ زندگی خوشی خواهیــم داشـت‎.‎
در همین لحظه معلم فریاد زد: دو خط موازی هرگز به هم نمىرسند و بچه ها تکرار ‏کردند:
دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند‎.‎
دو خط موازی لـرزیدند. به همدیگــر نگـاه کردند. و خط دومی پقی زد زیر گریـه‎ .‎
خط اولی گفت: نه این امکان ندارد . حتمأ یک راهی پیدا میشود .خط دومی گفت:
‏شنیدی که چه گفتند؟ هیچ راهی وجود ندارد. ما هیچ وقت به هم نمی رسیم. و دوباره ‏زد زیر گریه.
خط اولی گفت: نباید نا امید شد. ما از این صفحه کاغذ خارج می شویم
و ‏دنیا را زیر پا می گذاریم. بالاخره کسی پیدا میشود که مشکل ما را حل کند.
خط دومی ‏آرام گرفت. و از صفحه کاغذ بیرون خزید. از زیردر کلاس گذشتند
. و وارد حیاط ‏شدند. و از آن لحظه به
بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. آنها از دشتها ‏گذشتند ..... ، از صحراهای سوزان ..... ،
از کوههای بلند ..... ، از دره های عمیق .......، ‏از دریاها ....... ،از شهرهای شلوغ‎.....‎
سالها گذشت ؛
و آنها دانشمندان زیادی را ملاقات کردند. ریاضیدان به آنها گفت:
این محال است.هیچ ‏فرمولی شما را به هم نخواهد رساند.
شما همه چیز را خراب میکنید. فیزیکدانان گفتند: ‏بگذارید از همین الآن نا امیدتان کنم.
اگر می شد قوانین طبیعت را نادیده گرفت، دیگر ‏دانشی به نام فیزیک وجود نداشت
. پزشک گفت: از من کاری ساخته نیست، دردتان بی ‏درمان است. شیمی دان گفت:
شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستید. اگر قرار باشد با ‏یکدیگر ترکیب شوید
، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد. ستاره شناس ‏گفت:
شما خودخواه ترین موجودات روی زمین هستید. رسیدن شما به هم مساوی ‏است
با نابودی جهان . سیـارات از مدار خارج می شوند. کرات با ‏هم تصادف میکنند.
نظام دنیا از هم می پاشد . چون شما یک قانون بزرگ را نقض کرده ‏اید. ‎.‎
و بالآخره به کودکی رسیدند. کودک فقط سه جمله گفت: شما به هم میرسید.
نه در ‏دنیاى واقعیات. آن را در دنیاى دیگری جستجو کنید... دو خط موازی او را هم ترک کردند.
‏و باز هم به سفرهایشان ادامه دادند. اما حالا یک چیز داشت در وجودشان شکل میگرفت.
‏‏«آنها کم کم میل به هم رسیدن را از دست میدادند.» خط اولی گفت:
این بی ‏معنی است. خط دومی گفت:چی بی معنی است؟ خط اولی گفت:
این که به هم ‏برسیم. خط دومی گفت: من هم همینطور فکر میکــنم.
و آنها به راهشان ادامه دادند‎.‎
یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بودو نقاشی میکرد.
خط ‏اولی گفت:بیـا وارد آن بوم نقاشی شویم و از این آوارگی نجات پیــدا کنیم‎.‎
خط دومی گفت: شاید ما هیچوقت نباید از آن صفحه کاغذ بیرون می آمدیم.
خط اولی ‏گفت:در آن بوم نقاشی حتمأ آرامش خواهیم یافت. و آن دو وارد دشت شـدند.
روی دست ‏نقاش رفتند و بعد روی قلمش. نقاش فکری کرد و قلمش را حرکت داد‎.‎
و آنها دو ریل قطار شدند که از دشتی می گذشت. و آنجا که خورشید
سرخ آرام آرام ‏پایین می رفت ،
سر دو خط موازی عاشقانه به هم میرسید‏‎

یه اتاقی باشه گرمه گرم..روشنه روشن
تو باشی منم باشم
کف اتاق سنگ باشه سنگ سفید
تو منو بغلم کنی که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم
اینجوری که تو تکیه دادی به دیوار..پاهاتم دراز کردی
منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکیه دادم
بهت می گم چشماتو ببند
میگی باشه بعد چشماتو می بندی
بهت می گم برام قصه بگو
می گی باشه بعد شروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه گفتن..
یه عالمه قصه طولانی و بلند که هیچ وقت تموم نمی شن
می خوام رگم رو بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..یه حرکت سریع
یه ضربه عمیق..بلدی که؟
ولی تو این رو نمی دونی  که می خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستی
من تیغ رو از جیبم در میارم و. . .
خون فواره می زنه..رو سنگای سفید..نمی بینی که دستم می سوزه
و لبم رو گاز می گیرم که نفریاد نزنم که چشماتو باز کنی و منو بینی
تو داری قصه می گی
دستمو می ذارم رو زانوم..خون میاد از دستم میریزه
رو زانوم و از زانوم میریزه رو سنگا..قشنگه مسیر حرکتش
حیف که چشمات بسته است و نمی تونی ببینی
تو بغلم کردی..می بینی که سرد شدم..محکم تر بغلم میکنی که گرم بشم
می بینی نا منظم نفس می کشم..تو دلت میگی آخی دوباره نفسش گرفت
می بینی هر چی محکم تر بغلم می کنی سرد تر میشم
می بینی دیگه نفس نمی کشم
چشماتو باز میکنی می بینی من مردم
می دونی ؟ من می ترسیدم خودمو بکشم از سرد شدن ..از تنهایی مردن
وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم
گریه نکن من دیگه نیستم که توی چشمات نگاه کنم بگم
دوستت دارم

چقدرسخته....
توچشمای کسی نگاه کنی که تموم مهرتو ازت دزدید وبه جای
اون یه زخم بزرگ همیشگی به دلت هدیه داد.
چقدر سخته...
کسی رو که دوسش داری توخیالت ساعتهاباهاش حرف بزنی
اماوقتی دیدیش هیچحرفی نتونی بزنی جز سلام
چقدرسخته....
باز گل آرزوهاتو تویباغچه دیگه ای ببینی وهزارباربشکنی وآرومزیرلب
بگی گل من باغچه نومبارک
چقدرسخته....
دلت می خوادسرت وبه دیواری تکیه دهی که یک بارزیر آوارش
همه جات له شده ولی با این همه باز بگیدوست دارم


چقدرسخته....
توچشمای کسی نگاه کنی که تموم مهرتو ازت دزدید وبه جای اون
یه زخم بزرگ همیشگی به دلت هدیه داد.

چقدر سخته...
کسی رو که دوسش داری توخیالت ساعتهاباهاش حرف بزنی اماوقتی
دیدیش هیچحرفی نتونی بزنی جز سلام

چقدرسخته....
باز گل آرزوهاتو تویباغچه دیگه ای ببینی وهزارباربشکنی وآرومزیرلب
بگی گل من باغچه نومبارک

چقدرسخته....
دلت می خوادسرت وبه دیواری تکیه دهی که یک بارزیر آوارش همه جات
له شده ولی با این همه باز بگی دوست دارم

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم زخم دلم رو دوختمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

من واسه تو خیلی کمم

غروب است غروبي يخبندان و قلبها از حركت ايستاده اند.

و زندگي شور و نشاط همیشگي را ندارد و من مانند هميشه دور از تو

در خلوت اطاق به گوشه اي پناه برده ام و باز مي نويسم

مي نويسم تا اندكي از دردهايم كاهش يابد

مي نويسم تا شايد روزگار خوب و خوش گذشته را در من تكرار كند

مي نويسم تا شايد لحظه اي از ساعتهاي با تو بودن را به ياد آورم

آري مي نويسم تا بعد از گذشت سالها آن را بخواني

و لحظه اي به يادم افتي....

ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد در چشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من

عشق را ای کاش زبان سخن بود

آنکه میگوید دوستت دارم دل اندوهگین شبی است که مهتابش را می جوید

ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خراب توست هزار ستاره گریان در تمنای من

عشق را ای کاش زبان سخن بود